VERYANSIN

İbrahim TENEKECİ

incir dalını emer süt kokar ağzı burnu

yavrusunu yer balık bilmez bile burç olduğunu

ve kimseye havlayamaz soytarının köpeği

mermi

yeni kesilmiş et gibi

seğirtir cana doğru.

toprak uzakta kaldı elif artık cüzlerde

ve koçun kanı

dönüp duruyor mersedesin tekerleğinde

yazık, herşeyi hapsettiler, ırmakları kartpostala

oysa rüzgârı bilirdim ben, kemirgen denince

ve burada vapurlarımız bile benziyor bize

karaköyde yediğini kusuyor üsküdarda

ne sıkıcı, sabahlıyor her gün kocamış bir halatla.

oysa taptaze gelir gün, üstünde sabahlığı

ne güzeldir o senin serin suların

ama nafile

tan vaktiyle

bize nikâh düşmez artık, çünkü unuttuk

nur içinde yatmayı hem aşk içinde

oysa biz evvel zaman içinde

kar olmayı düşlerdik dağlara yar olmayı

ve bilirdik:

mezarlıklardır saatlerin midesi

erkeğe güven verir bir közü karıştırmak

yaşamak... yamacındaki şehri

aş eren yanardağ gibi.