MEMLEKETTEN ÜMİDİ KESEYİM DERKEN...

Hakan ALBAYRAK - Milli Gazete, 31.08.2006

Çankaya’ya gitmek için Kızılay’da taksiye bindim.

Arabada tuhaf bir koku.

"Kusura bakma" dedi pala bıyıklı, külhanbeyi kılıklı, cüsseli mi cüsseli şoför; "Çin-Çin’e uğradım, bir cigaralık alıp içtim…"

Mesafe kısa ama memleket Türkiye; ille de muhabbet:

- Ne iş yapıyorsun birader?

Gazetecilikten anlamam, hele objektif gazeteciliğin kenarından bile geçmem, haddime düşmese de militan olarak görürüm kendimi, yine de "Gazeteciyim" dedim ne hikmetse.

- Gazeteci mi?

- Evet.

- Sana bir soru soracağım.

- Buyurun.

- Bu Amerika var ya…

- Evet?

- Bu Amerika bize de saldırır mı?

Adamın korktuğunu sandım, halt ettim, rahatlasın diye "Şu an için öyle bir tehlike görünmüyor" dedim, Amerika’nın Türkiye’ye mütemadiyen saldırdığı fikrini kendime saklayarak.

Adam hayal kırıklığına uğramasın mı?

"Keşke saldırsa!" dedi.

- Niye?

- Şöyle: Bu şerefsizler önlerine gelen memleketi istila ediyor, çoluk-çocuk demeden önlerine geleni öldürüyor, kimse bunlara bir şey demiyor, kanıma dokunuyor. Diyorum ki: Türkiye’yi de istila etseler, Ankara’ya kadar gelseler, ben de şu arabadan inip bir tanesini alnından vursam, onlar da beni kurşuna dizseler de şehit olup direkt cennete gitsem… Bizim günahımız çok birader, başka kurtuluşumuz yok."

Şu işe bakın…

Tam memleketten ümidi keseyim diyorum, esrarkeş bir taksi şoförü ümidimi tazeliyor!

mevlana idris

:::// AH+HA yazıyor..

HURAFE DEĞİL YARBAYIM İNANÇ; "HUSUSİ İNANÇ"

Ahmet Turan ALKAN - Zaman, 18.03.2006

Çanakkale Harbi’nin 91. yıldönümü töreninde konuşan Kurmay Yarbay ilginç değerlendirmelerde bulunmuş, okuyalım: “Tarihi, kendi ideolojik görüşleri çerçevesinde ve kişisel çıkar elde etmek amacıyla hareket edenler tarafından yapılan tanıtımlarda akıl almaz tarihi yanlışlıklar yapılmaktadır.

Bazıları bu zaferlerin temelinde yaşanan gerçekleri doğaüstü olaylarla, hurafelerle izah etmeye kalkışsalar da gerçeği bizler değil savaştığımız o günkü düşmanlarımız kabul etmektedir.”

Meğer bu sitemlerin asıl muhatabı Çanakkale ile ilgili dini mahiyetteki televizyon kanallarında yayınlanan çizgi filmler imiş.

Yarbay haklı. Demeye getiriyor ki, Çanakkale’de işin içine melekler, evliyalar, görünmez kuvvetler karışmadı; harbi tasvir ederken realizmden şaşmayalım, hadiseyi olduğu gibi görelim!

Öyle yapalım: Meselâ işe Çanakkale cephesinde onca Alman erkân-ı harp zâbitinin, Alman malzemesinin, neferinin ve silahının mevcudiyetini izah etmekle koyulalım; düvel-i muazzama birliklerini cepheyi terk etmeye zorlayan askeri baskının hangi bileşenlerden oluştuğunu da tahlil edelim. Von Der Goltz, Liman Von Sanders gibi Alman paşalarının nasıl olup da o esnada Beşinci ve Altıncı Osmanlı Ordusu Kumandanı sıfatlarını ihraz edebildiklerini de halkımıza izah edelim.

Hazır işe başlamışken üniversite mezunları da dahil olmak üzere bütün “okumuş ve okumakta olan” eğitimli çocuklarımız arasında anket yaptırıp, Çanakkale Harbi esnasında cepheyi bilfiil yöneten kumandanın adını soralım; doğru cevap verenlere (nasıl olsa beşi-altıyı bulmaz) birer Cumhuriyet altını verelim.

Sonra şey yapalım meselâ: Birkaç dakika sonra muhakkak vurulup öleceğini bile bile askeri sığındığı siperden fırlayarak taarruz emrine (yani ölüme) itaate sevk eden âmilleri araştıralım; araştıralım ki hiçbir hurâfe kalmasın ortalıkta. Elimiz değmişken Çanakkale’deki kara çatışmalarında Türk birliklerinin niçin çok yüksek ölüm oranıyla vuruşmak zorunda kaldığını da anlatalım.

Bu psikolojik faktörü bakınız, 19. Fırka Kumandanı Miralay Mustafa Kemal Bey, Maydos’tan 2 Temmuz 1915 tarihinde Fransız hanım arkadaşı Madam Corinne’e yazdığı mektupta şöyle izah ediyor:

“Gece gündüz her gün çeşitli toplardan atılan şarapneller ve diğer mermiler başlarımızın üstünde patlamaktan hali kalmıyor. Kurşunlar vızıldıyor ve bomba gürültüleri toplarınkine karışıyor. Gerçekten bir cehennem hayatı yaşıyoruz. Çok şükür, askerlerim pek cesur ve düşmandan daha mukavemetlidirler. Bundan başka hususi inançları, çok defa ölüme sevk eden emirlerimi yerine getirmelerini çok kolaylaştırıyor. Filhakika onlara göre iki semavi netice mümkün; ya gazi veya şehit olmak. Bu sonuncusu nedir bilir misiniz? Dosdoğru cennete gitmek. Orada Allah’ın en güzel kadınları, hurileri onları karşılayacak ve ebediyen onların arzusuna tabi olacaklar. Yüce saadet.”

İşte, tâbir aynen böyle, “hususi inanç”; hurâfe filan değil! İşbu hususi inançtır ki, Osmanlı askerlerinin (artık “Mehmetçik” demiyoruz malumunuz olduğu üzre; kızıyorlar; “ne alâkası var” diyorlar!) Miralay Mustafa Kemal Bey’in tâbiriyle, “çok defa ölüme sevk eden emir”lere itaatlerini kolaylaştırmaktadır.

Şimdi sual şudur Yarbayım: Eğer bu askerleri bile bile ölüme sevk eden “hususi inançları” olmasaydı, bırakınız Çanakkale cephesini, en küçük eşkıya müsâdemesi bile kazanılabilir miydi?

“Ben hurâfeyi eleştiriyorum, inancı değil” diyebilirsiniz; bu memlekette hurâfeyle inancı birbirinden ayırmak çoğu kere imkânsızdır; o yüzden meselâ “Şehâdet”in nasıl bir şey olduğunu realist bir yaklaşımla askerinize izah edemezsiniz; isterseniz deneyiniz, biz de kenardan seyrederiz.

Realizm uzaktan hoş görünür ama onunla her şeyi izah edemezsiniz; realite, realizmi aşıp gidince bir başka hurâfe ile gedik kapamaya çalışırsınız vesaire vesaire...

BİR ÖYKÜNÜN DEĞİNTİSİ

Cevad Ülger KARAMEHMEDLER - Ritmin Gücü ve Ritme Davet'ten

«Bir öykü yazacaksın» demişti, öğretmeni Nejat'a... Yazmalıydı... Ama nasıl? Aklına da birşey gelmiyordu bir türlü. Mevzu belliydi, «fakirlik, yoksulluk ve acı» üstüne olacaktı «öykü». Başka olamazdı zaten. Öykü demek, açlık, fakirlik, haksızlık, ölüm demekti. Eskiler öldü artık. Malûm ya: Sevinti, sınav, kınav öyküleri yazmışlar hep. Kafasında birşeyler canlanmağa başlamıştı; köyden ağanın kovduğu ırgatı yazmalıydı. Ağa, «namussuz, defol!» demeliydi ırgata... Tamam. Öykü sökün etmişti artık; bilinç üstüne giderdi. Ağa aldı ırgatını, «haram olsun sana verdiğim nimetler, defol git!» dedi. Irgat güçsüzdü, bilinçsizdi, ne yapsındı? Mağarasına geldi, Fadimesini aldı, «hadi gidek!» dedi. Bohçalarım topladılar.

Of bu annesi de, işte yine bağırıyordu mutfaktan:

— «Neci!.. Canikom ne yapıyorsun, akşam evveli kahve altını ettin mi? Hadi kalk, küçük buzdolabında salam, sosis, tereyağ, kaymak, bal, sucuk, pastırma, pasta var. Sen alıver kahvealtını, benim çok işim var, çamaşır makinesine «chat noir» kolonyası atıyorum, çamaşırlar çok güzel kokuyor. Ama sakın büyük buzdolabını karıştırma..»

Nejat kalktı, karnı da acıkır gibi olmuştu, bir kahvaltı almalıydı; çilekli reçel, tereyağ, pasta ile, şöyle hafiften bir alıntıv başladı... Öte yandan da düşünüyordu; bizim ırgatı nereye getirmeliydi. Ankara'ya getirelim, dedi; bir gecekonduya oturtalım. İçinden bir ses, «İyi ama, gecekondu da hemen hazır mı imiş?» diyordu. Fakat «boşver!» dedi öbür ses. Annesi de hiç haşlanmış hindi yumurtası bulundurmazdı bu dolaplarda. Tavuk yumurtasını da Nejat sevmiyordu işte... Öfkelenmişti; «Tuborglar nerde?» diye bağırdı...

Öyküye de devam edilebilirdi; Tuborg sağ elle tutulup alınırken, sol elle de yazardı. (Solaktı.) Hah! Aklına geldi! Sancılanman idi ırgatın karısı... Ve sancılandı da... Doğum sancısı idi bu... Sahi, unutmuştu Nejat; ırgatın karısı gebe idi, yukardaki satırlardan birinin arasına incecik yazı ile yazdı bunu. Kadın kıvranıyordu sancıdan. Irgat ne yapsındı şimdi? Başını iki eli arasına almış düşünüyordu. Karısı toprağa uzanmış debeleniyordu.

Kadın korkunç sancılar içinde kıvranırken çocuk dünyaya gelmişti. Toprak üstünde yatıyor ve alabildiğine bağırıyordu. «Irgat iyice şaşırmıştı.» diye yazdığı an Nejat, kapının kanarya gibi öten zili çaldı. Babaları doktor Mestiyar gelmişti. Doğum hastalıkları mütehassısı idi. Hususî muayene ve ameliyethanesinden geliyordu. Ve hemen şapkasını portşapo'ya asıp bağırdı:

— «Benim Efes Pilsenleri getirin!» Nejat'ı gördü, dalgındı, önünde boş Tuborg şişesi vardı.

— «O... Neci!.. Niye Pilsen içmezsin? O millî...»

Nejat bozuk olarak:

«Benden bütün millîlere resto...» dedi.

Mestiyar gülüyor, hem de buzdolabından Efes Pilsen'ini alıyordu. Anne de geldi:

— «Ah, cicikom!.. Geldin mi?» deyip, öptü. «Mestiş, dedi; sana bugün Cananlardan Skoç viski getirdim. Bak, büyük buzdolabında, gel, yorgun musun?»

Baba cebinden Palmal Amerikan sigarasını yaktı, koltuğa uzandı... Viskiyi görünce birayı unutmuştu. Müthiş yorgundu.

— «Şu bizim millet hayvan gibi, dedi; bi elli lira verecek, adamın anasını ağlatıyor... Muayene ettirmedik yerini bırakmadı. İşin yoksa, kitap gibi de reçete yaz. Yolsun eczaneler...»

— «Kaç hasta geldi?» Diye, sordu anne.

— «Yüzü fulledik» diye cevap verdi doktor.

— «Rânâ geldi mi cicim? Çok endişeliydi.»

— «Geldi. Bütün reçete ve uygulamaları yaptığı halde, ağırlığı 22,5 gram artması lâzımken, 2,5 gram artmış. Ağlıyordu, doğacak prenses için endişeli idi. Kâmil bey prensese Vaniköyde bir yalı almış, tapusunu da üstüne yapmış.»

— «Ama şekerim, ya prens olursa?»

— «Valla bilmem, prenses olması lazımmış, adı da İnci imiş. Herif avukat, yanlış hesap yapacak değil ya!..»

— «Neci!.. Bizim Mimiş gelmedi mi? Diye sordu anne; küçük buzdolabında ona çukulata var. Antilop sütünden... Yeni çıkmış, bir-iki kilo aldım. Ne kadar da pahalı, 845 lira kilosu... Heriflerde de hiç insaf yok!»

— «Ey, sende şuna Mehmet de yahu!»

— «Demiycim işte!.. Neymiş o Mehmet? Yobaz adını koydunuz ona, Mimiş diyciim. Ha onu söyliyim; öğretmeni çağırmış, bugün gittim, harika bir Mimişiniz var diyor. Bir çift çorap göndericim.»

Konuşmalar uzadıkça Nejat’ın kafası karmakarışık oluyordu. Evet, çocuk doğmuştu toprağın üstüne ve ağlıyordu. Irgat şaşırmıştı, ne yapsındı? Nejat da düşünüyordu, şimdi ne yaptırmalı bunlara, sömürücüleri nasıl kötü göstermeli, öldürmeli dedi kendi kendine ve yazdı: Çocuk soğuktan kaskatı kesilmişti, sesi çıkmıyordu, ölmüştü, evet ölmüştü. Ağlıyordu ırgat, çocuğu kucağına almıştı, gözleri donuktu, bitmişti, hiçbir şey düşünemiyordu...

Nejat, «Öf, bunlar da» dedi, «bırakmazlar ki çalışalım...»

Büyük dolaptan bir Efes Pilsen aldı, açtı ve dikti... Babası, bugünkü Akşam ve Cumhuriyet gazetelerini okuyordu. «Şimdi kelimeleri gözden geçirmeli» diye düşündü; zira hoca, arı dilce olmazsa gazeteye koymazdı öyküyü...